beebah.net

+ FIRST WEEKS @ WORK

และแล้วเวลาก็ผ่านไปสองอาทิตย์เต็ม ๆ กับการทำงานประจำอีกครั้ง (หลังไม่ได้ทำงานทำการเป็นหลักเป็นแหล่งมาร่วม 2 ปี)

ความรู้สึกโดยรวม ชอบนะ ออฟฟิศใหม่ คนไม่เยอะ มีกันอยู่ 6-7 คนนี่แหละ

เคยพูดถึง เซบาสเตียน แล้ว ตอนนี้คนอื่น ๆ มั่ง คนแรกคือ อเล็กซอง ชื่อเต็มๆ คืออเล็กซานเดอร์ แต่เรามักเรียก อเล็กซ์ ว่า อเล็กซ์ เฉย ๆ อเล็กซ์เป็นดีไซเนอร์เหมือนกับฉันและ เซบาสเตียน แต่สองคนนี้มักจะได้งานสิ่งพิมพ์ ฉันมักจะได้งานเว็บเป็นหลัก (ก็สองคนนี้ทำสิ่งพิมพ์มาเกือบ 8 ปีแล้ว ส่วนฉันไม่ค่อยได้แตะเท่าไหร่หรอกงาน print)

ภาษาอังกฤษของอเล็กซ์อยู่ในขั้นโอเค ถ้าพูดช้า ๆ และไม่ใช้ประโยคที่ซับซ้อนมาก อเล็กซ์จะเก็ท แต่ถ้าเทียบกับคนอื่น ๆ แล้ว อเล็กซ์อ่อนภาษาอังกฤษที่สุดในออฟฟิศ ภาษาแม่ของอเล็กซ์คือฝรั่งเศส เหมือนกับอีก 3 คนคือ เซบาสเตียน, แม๊กซ์ และซาวิเย่ร์ ส่วนอีกสองคนคือ คริสเตียน (The boss) และโซฟี (มือขวา boss) ภาษาแม่คือดัชท์

ด้วยความที่อเล็กซ์อ่อนภาษาอังกฤษ ทุกคนมักจะแกล้งอเล็กซ์ตลอดเวลา ทุกครั้งที่อเล็กซ์พูดภาษาฝรั่งเศส (และถ้าฉันอยู่แถว ๆ นั้นด้วย) คนอื่นจะตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษ อเล็กซ์จะงง! และเปลี่ยนโหมดไปเป็นภาษาอังกฤษด้วย (แต่ช้ากว่าพูดฝรั่งเศสประมาณ 5 เท่า) ฉันจำได้ว่าวันหนึ่งถามอเล็กซ์เรื่อง อพาร์ทเมนท์ที่เค้าอยู่ในบรัสเซลล์ เค้าบอกว่า เออ มันก็โอเคนะ มันเล็กแค่ 40 ตรม. เอง คือเมื่อก่อนมันก็โอเค แต่ตอนนี้แฟนมาอยู่ด้วย
“จะบอกว่ายังไงดีล่ะ แฟน-ใหม่-มาก”
“อะไรคือแฟนใหม่มากเหรอ”
“แฟน 6 เดือนน่ะ”
“หา แฟนท้อง 6 เดือนเหรอ”
“ไม่ใช่ๆๆๆ แฟน มีมา 6 เดือนเองครับ”
“อ๋อ เพิ่งคบกับแฟนมาได้ 6 เดือน”
“เอ้อออออนั่นแหละๆๆๆ”

หรือ
“บี คุณตัดกระดาษเสร็จยังครับ?” อเล็กซ์หมายถึงตัวอย่างงานที่จะให้ลูกค้าดู
“ยังเลย แต่พรุ่งนี้คงเสร็จ” (แล้วเซบาสเตียนก็ตะโกนมาจากอีกฝั่งของออฟฟิศว่า “พรุ่งนี้บีช่วยอเล็กซ์ไม่ได้นะ ฉันมีงานด่วนให้บีช่วย”)
อเล็กซ์ก็เลยเหวอ ๆ แล้วบอกว่า ไม่เป็นไร
“เดี๋ยวผม อืม ตัดตัวผมเองก็ได้”
“ตัดตัวเองเลยเหรอ”
“ไม่ใช่ๆๆ จะบอกว่ายังไงอ่ะ ผม จะตัดน่ะ”
“ผมจะตัดเอง”
“เอ้ออออออนั่นแหละๆๆๆ”

แล้วทุก ๆ วันก็มีเหตุการณ์แบบนี้ตลอด คืออเล็กซ์ฟังออกแต่จะตีความไปคนละเรื่อง เช่นอเล็กซ์บอกว่า วันหยุดที่ผ่านมาฉันไปดูเจมส์บอนด์มาล่ะ แล้วฉันก็เลยบอกว่า เออฉันไป Kite Surfing ที่ฮอลแลนด์มา อเล็กซ์ดันคิดไปว่า ฉันไป kite surf อยู่ในหนังเจมส์บอนด์!! คือ อเล็กซ์เป็นคนที่งงง่ายมากขนาดนั้น!!

ทั้งออฟฟิศ รวมฉันด้วย ก็มีอยู่ 3 คนที่ทำงานออกแบบเป็นเรื่องเป็นราว ส่วน เจ้าแม่แห่งออฟฟิศคือ โซฟี : โซฟีทำทุกอย่างตั้งแต่ติดต่อลูกค้า รับบรีฟ ปิดบัญชีงาน ฯลฯ คือเหมือนเลขาอ่ะแหละ แต่เธอชอบให้เรียกว่าเหมือน “มือขวา” ของคริิสเตียนมากกว่า (คือฟังดูดีกว่าเลขา) จริงๆ โซฟีก็จบมาทางด้านออกแบบแต่ว่าในออฟฟิศ เธอไม่ได้ทำงานออกแบบแล้ว แต่เหมือนเป็น Project Manager มากกว่า คือรับบรีฟมาจากลูกค้า แล้วต้องเอามาบรีฟ ดีไซเนอร์ต่ออีกที

อาทิตย์ที่ผ่านมา ทำงานเสร็จไป 3 ชิ้น ลูกค้าชอบ (รอดตัวไปกรู) เมื่อวานคริสเตียนเลยเดินมาบอกว่า ให้เริ่มคิดคอนเซ็ปต์เว็บไซต์ใหม่ของบริษัทได้แล้ว เพราะเว็บที่ใช้อยู่ปัจจุบันนั้นเก่าและดูโบราณอย่างไมน่าให้อภัย บรีฟก็สั้น ๆ เลย

“เราไม่ใช่บริษัทออกแบบ เราเป็นคนสร้างแบรนด์ งานออกแบบเป็นแค่ส่วนหนึ่งของ Brand building เว็บก็เรียบ ๆ นะ แต่ต้องน่าสนใจ”

โห ไม่ค่อยจะยากเลยนะนั่นน่ะ

+ INTEGRATION

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ฉันไปเข้าคอร์ส “Integration” ตามปรกติ สำหรับคนที่ย้ายมาอยู่ที่ฝั่งฟลานเดอร์ส โดยเฉพาะที่แต่งงานกับคนเฟลมมิช ต้องเข้าโปรแกรมนี้ทุกคน (แต่ฝั่งวัลลูนไม่ต้อง) ทั้งโปรแกรมใช้เวลา 60 ชั่วโมง โดยขาดได้ 4 ครั้ง (ฉันขาดไปแล้ว 3 – ก็โปรแกรมมันอยู่ Leuven ไอ้เราทำงานอยู่บรัสเซลส์ กว่าจะลากสังขารมาจากออฟฟิศได้ก็แทบตาย) ซึ่งจะลากยาวไปถึงมกราคมนู้น พอจบคอร์สก็จะได้ใบประกาศว่าเราได้เข้าคอร์สนี้มาแล้ว

ทำไมต้องเข้าโปรแกรมนี้ด้วย

เบลเยี่ยมมีประชากรไม่เยอะ แต่จำนวนผู้อพยพย้ายมาจากประเทศอื่นนั้น ค่อนข้างเยอะ เมื่อเทียบกับประเทศใกล้เคียง โดยเฉพาะชาวโมรอคโค ตุรกี อาร์เมเนีย อิรัก อิหร่าน ฯลฯ เอาง่าย ๆ เลย คือประเทศแถบ ๆ ตะวันออกกลางและแอฟริกา โดยเฉพาะโมรอคคันนั้นพูดภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาที่สองอยู่แล้ว และรุ่นแรก ๆ ที่มา ก็เข้ามาทำเหมือง เป็นแรงงานถูกกฎหมาย แต่อยู่ไปอยู่มา ก็พาครอบครัวลูกหลาน ญาติโกโหติกามาอยู่ด้วยหมด ตอนนั้นเบลเยี่ยมให้สัญชาติคนพวกนี้ง่ายมากกกกก ง่ายมากๆ แล้วชีิวิตก็ง่ายแสนง่าย เพราะเบลเยี่ยมเป็น Welfare state คือรัฐช่วยทุกอย่าง จนบางครั้งก็เกินไป เหมือนไม่่ยุติธรรมระหว่างคนที่ทำงานแทบตาย กับคนที่อยู่บ้านเฉยๆ แล้วแจ้งกับรัฐว่าไม่สามารถทำงานได้ (แต่จริงๆแอบทำ ที่ต้องแอบเพราะไม่ต้องจ่ายภาษี)

ตอนนี้เบลเยี่ยมมีอยู่ 5-6 พรรคการเมืองหลัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พรรคคาธอลิคมักจะนำพรรคอิื่นเสมอ ตามมาด้วยโซเชียลลิสต์ และ ลิเบอรรัล แต่ที่น่าประหลาดใจและตกใจคือปีล่าสุดนี้พรรคขวาจัดหรือ Vlaams Blok (ซึ่งเพิ่งเปลี่ยนชื่อมาเป็น Vlaams Belang เมื่ีอ 3-4 ปีก่อน เพราะถูกยุบพรรคไปเพราะศาลที่อังกฤษตัดสินว่าพรรคนี้ เหยียดผิว จริง ตามข้อกล่าวหา) ตามตูดมาติด ๆ ด้วยเปอร์เซ็นต์สูงลิ่งคือ 22%

พรรคนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างดีในแง่ของเป็นพรรคที่เหยียดผิว แอนตี้คนต่างชาติต่างภาษา(ที่ไม่ยอมละทิ้งวัฒนธรรมของตนเอง) หนึ่งในนโยบายหลักของพรรคคือ ส่งคนพวกนี้กลับประเทศไปให้หมด นอกเสียจากว่าจะยอมทิ้งวัฒนธรรมตนเองและหันมาปฎิบัติเยี่ยงชาวเฟลมมิชทั่วไป อีกนโยบายหลักคือ การแยกประเทศ ตั้งฟลานเดอร์เป็นรัฐอิสระ คิือ กูไม่เอาฝั่งวัลลูน ว่างั้นเถอะ

+ WHY

22% นี่ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ ฟังดูแล้วอึ้งมาก ๆ การเมืองเบลเยี่ยมน่าเบื่อพอ ๆ กับบ้านเรา แต่น่าเบื่อคนละแง่ ฉันนั่งฟังอาจารย์สอนไปก็อึ้งไป อะไรกันนี่ นี่มัน นีโอนาซี หรือยังไงกัน

สาวชาวอเมริกันคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนร่วมคลาสของฉัน เธอเป็นมุสลิม เธอบอกว่าตอนมาเบลเยี่ยมใหม่ ๆ เธอก็ไม่ได้สวมฮิญาบ เธอแต่งตัวปรกติ และคนก็ดีกับเธอมาก (เธอผิวขาว ตาสีเขียว) แต่วันหนึ่งเธอลุกขึ้นมาสวมฮิญาบ ปรากฎว่าคนปฏิบัติกับเธอเปลี่่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า ส่วนมากคิดว่าเธอไม่พูดภาษาอังกฤษ คิดว่าเธอพูดแต่อารบิค และทำตัวกลัว ๆ เธอแบบประหลาด ๆ

ฟังดูแย่ใช่ปะ แต่จริง ๆ แล้วก็แล้วแต่ดวงด้วยนะ คนเบลเยี่ยมทั่วไปนั้นเค้าก็ปรกติกันดี ไม่ได้มีทีท่าเกลียดชาวต่างชาติหรืออะไร แม้แต่ในบรัสเซลล์ที่คนเป็นที่รู้จักประมาณว่า เป็นพวกไม่ค่อยมีมารยาททางสังคม (คือไม่มีเวลาอ่ะ รีบ ๆๆ ทำแต่งาน) เวลาคนข้ามถนนก็ไม่ค่อยหยุดรถให้คนข้าม (ซึ่งนอกบรัสเซลล์ไม่มีเลย รถแต่ละคันนี่ถ้าเห็นคนตั้งท่าจะข้ามถนนนี่นะ โห แม่เจ้า เบรคมาตั้งแต่ 200 เมตรก่อนถึงทางม้าลาย)

แต่สาเหตุที่พรรคนี้เกิด hot ขึ้นมา มันมีหลายปัจจัย คือ หนึ่ง) คนเฟลมมิชจำนวนมาก อยากแยกประเทศจริง ๆ เพราะเบื่อกับการต้องช่วยเหลือด้านการเงินให้ฝั่งวัลลูน ที่เศรษฐกิจไม่ดีเท่าฝั่งฟลานเดอร์ (คนฝั่งนั้นจนกว่าอ่ะนะ แต่เมื่อก่อนฝั่งนั้นรวยกว่านะ แต่พออุตสาหกรรมเหมือง เหล็ก ไม่รุ่งแล้ว เงินก็ไหลมาจากฟลานเดอร์แทน)

สอง) คนเบื่อพรรคการเมืองอื่น เพราะเอาแต่พูด ๆ ๆ ๆไม่เคยทำอะไรจริงจังซักอย่าง ก็เลยโหวตให้พรรคนี้ เหมือนเป็นการประท้วง (เหมือนเราอยากโหวตให้”ชูวิด” มั้ง)

น่าเบื่อเนอะ การเมือง นี่เดี๋ยวจบโปรแกรมนี้แล้วฉันต้องไปลงเรียนภาษาดัชท์ต่ออีก ซึ่งก็เป็นภาคบังคับเหมือนกัน คงจะปวดกบาลน่าดู เพราะตอนนี้พยายามเรียนภาษาฝรั่งเศสอยู่ (จะได้คุยกับอเล็กซ์รู้เรื่อง 555) แต่คิดว่าคงไม่สำเร็จแน่ เพราะเรียนแบบลักกะปิดลักกะเปิด มาก ๆ คิดว่าจะเริ่มเรียนดัชท์ก่อน ฝรั่งเศสเอาไว้ทีหลัง

+ TOO MUCH MEDICAL TERMS

เมื่อวานนี้คุณชายเบิร์ตเป็นลม!!

ที่บริษัทเค้ามีวิทยากรมาอบรมเรื่องหลักสรีระศาสตร์ คือ การนั่ง เดิน ยืน ยกของหนัก ฯลฯ บริษัทนี้ซึ่งเต็มไปพวกเหล่าโปรแกรมเมอร์ และวิศวกรคอมพิวเตอร์ผู้นั่งหน้าคอมกันวันละ 7-8 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย เลยจัดวิทยากรมาอบรมให้ด้วย (จะได้ทำงานให้บริษัทได้นาน นานนนนนน) คุณชายนั่ง ๆ ฟังกับเค้าด้วย วิทยากรก็พูดไป กระดูกสันหลัง ไขข้อ บั้นเอว ซี่โครง บลา ๆ ๆ วิทยากรเริ่มโชว์สไลด์ร่างกายมนุษย์ คุณชายเริ่มไม่สบายตัว อี๊–ไรวะ ไม่เอาอ่ะ ไม่เอาไม่อยากดู แล้วก็เป็นลมไปเลย

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!!!

“ตื่นมาอีกที มีเพื่อนพยุงอยู่ 3 คน ตกใจหมดเลย!! นึกว่ามันแกล้ง!!” ตัวเองเป็นลมยังไม่รู้เรื่องอีก แต่ถามสตีเว่น (น้องชายของคุณชาย) ก็เป็นลมบ่อยเหมือนกัน ครอบครัวนี้ไม่รู้เป็นอะไร

“ก็ตอนนั้นอยู่ในบาร์ไง เฮ้ย คนมันเยอะด้วย หายใจไม่ออก เป็นลมดีกว่า” กรรม..

เป็นอันว่า แผนที่จะหนีบคุณชายไปดูนิทรรศการ Body Worlds ที่บรัสเซลล์ด้วยเป็นอันจบสิ้น แค่ “ฟัง” ยังเป็นลม ถ้าไป “ดู” คงเข้าโรงหมอแน่ ๆ

เอ้อ วันนี้หิมะตกแล้วล่ะ

+ Office Excursion

เมื่อวานไปออฟฟิศด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก (โห ภูมิใจนะเนี่ย)

ที่นี่เวลาเค้าคิดฐานเงินเดือน เค้าจะถามด้วยว่าบ้านอยู่ที่ไหน เพื่อที่จะได้ดูว่าบ้าน กับ ออฟฟิศห่างกันกี่กิโลเมตร และจากนั้นจะได้เอาไปคำณวนว่า พนักงานมีค่าใช้จ่ายในการเดินทางมาทำงานเท่าไหร่ แล้วเอาตรงนี้ไปบวกกับเงินเดือนอีกที เช่น ถ้าต้องนั่งรถไฟมาทำงาน ตั๋วไปกลับวันละ 14 ยูโร บริษัทจะต้องออกให้ครึ่งหนึ่งเป็นอย่างต่ำ ถือเป็นสวัสดิการ เหมือนกับสวัสดิการอื่น ๆ เช่น บัตรแทนเงินสดสำหรับอาหารกลางวัน (บริษัทส่วนมากจะมีให้) บัตรนี้ใช้ได้กับซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไปด้วย คือบางคนเค้าทำแซนด์วิชไปกินเองตอนกลางวัน แล้วก็เก็บบัตรนี้ไว้ใช้เวลาช็อปของที่ีซูเปอร์มาร์เก็ตแทน

แล้วพักกลางวันนี่ไม่ใช่ชั่วโมงนึงนะคับขอโทษ แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น แต่วันศุกร์เลิกงานก่อนเวลาปรกติหนึ่งชั่วโมง แล้วก็ลาพักร้อน จะลาไปเลย ปีละหนึ่งเดือนก็ไม่ว่า ขอให้เช็คอีเมล์

นี่คิอการเดินทางไปออฟฟิศเมื่อวานนี้

สะดวกดีมาก ๆ เลย ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงออฟฟิศแล้ว ป้ายรถรางก็อยู่หน้าออฟฟิศพอดี สบายดีแฮะ

ฉันไปถึง 9:30 AM ก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง เลยพอมีเวลาเดินสำรวจรอบ ๆหน่อยนึงก่อน (เค้าไปกินข้าวกลางวันที่ไหนกันอ่ะ ไม่มีอะไรเลยแถวนี้) ติดกับออฟฟิศเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยเป็ด เป็ด และ เป็ด (หน้าหนาวมันอยู่กันยังไงนะนี่) จากที่นี่ถ้านั่ง tram ต่อไปอีกหน่อยก็จะเป็นวงเวียน มอนโกเมอรี่ ซึ่งต่อ metro ไปสถานีรถไฟ central station ได้

ซื้อตั๋ว 10 เที่ยวมาแล้วล่ะ (11 ยูโร – ถูกว่าซื้อเที่ยวต่อเที่ยว ประหยัดไปได้เกือบครึ่ง)

พอ 10 โมงฉันก็เดินกลับไปออฟฟิศ ต้องกดกริ่งให้เค้าเปิดจากด้านใน
“สวัสดีค่ะ โซฟีหรือเปล่าคะ”
“ใช่ๆ บีเหรอ เข้ามาเลย เดี๋ยวเปิดประตูให้นะ” (ที่ออฟฟิศเค้าเรียกฉันว่า บี เพราะมันสั้นดี)
เสียงสัญญาณปลดล๊อคยัง ปี๊บ “Minus one floor ok?” เราก็งง อะไรวะ ไมนัสวัน (คราวที่แล้วเข้าอีกทางนึงคือทางลานจอดรถใต้ดิน (คริสเตียนเรียกว่า “หลังม่่าน”) ก็เลยงงกับทางเข้าปรกติ แต่พอเข้าไปก็อ๋อ คือมันต้องเดินลงบันไดไปอีกชั้นนึง เหมือนชั้นใต้ดิน ซึ่งจริงๆ แล้วด้านหนึ่งอาคารมันอยู่ต่ำลงมาจากระดับพื้น เป็นทางลาด แต่มันไม่ใช่ชั้นใต้ดินนะ เป็นชั้น ground ยังมีวิวนอกหน้าต่างตามปรกติที่มันควรจะเป็น ไม่งั้นทำงานไม่ได้แน่ แบบไม่เห็นโลกภายนอกนะคะ

โซฟี ซึ่งคริสเตียนเรียกเธอว่า “มือขวา” ของเขา อยู่ในวัยสามสิบต้น ๆ หน้าเด็กกว่าอายุ (เทียบตามมาตรฐานฝรั่ง) หนีบเอาเอกสารมาให้ฉันเซ็นต์ด้วย
“ก่อนที่เราจะเซ็นสัญญา ฉันมีคำถามนิดหน่อยนะคะ”
“ค่ะ อะไรเหรอคะ”
“เราต้องใช้หมายเลขประกันสังคมแล้วก็…สำคัญมากเลย เลขบัญชีแบงค์ เพื่อจ่ายเงินเดือนของบีน่ะ”
“อ๋อ ค่ะๆ พอดีบัตรประจำตัวจะได้วันพฤหัส”
“งั้นส่งแฟกซ์หรืออีเมล์ตามมาได้มั้ย?” ฉันก็บอกว่าได้ ไม่มีปัญหา
“แล้วก็ดีกรีของบีน่ะ จบชั้นอะไรมานะ?”
“ดีกรี? อ๋อ  Fine Arts ค่ะ”
“มันเป็นดีกรีสั้น ๆ หรือยาว?” ฉันก็งง อะไรวะ ดีกรีสั้น หรือยาว
“หมายถึงว่า เรียนกี่ปีเหรอ”
“อ๋อออ เป็นB.F.A. ค่ะ Bachelor 4 ปี” โซฟีพยักหน้าหงึก ๆ แล้วเขียนโน้ตลงไปในเอกสาร
“แต่ว่าไม่ได้เอาก๊อปปี้อะไรมาจากเมืองไทยเลยนะคะ ไม่ได้คิดว่าจะได้ทำงานที่นี่น่ะ”
“อะ ไม่เป็นไรค่ะ คือแค่ถามดูเฉย ๆ แค่เอาไปทำขั้นเงินเดือนน่ะ ไม่สำคัญอะไรมากมายหรอก”
“ไว้จะส่ง transcript ตามมาทีหลังนะคะ”
“don’t worry ค่ะ”

คริสเตียนแว้บเข้ามาดู วันนี้เขาแต่งตัวตามสบาย กางเกงยีนส์ เสื้อเชิ้ตทับด้วยเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสีน้ำเงิน
“เฮ้ บี หวัดดีครับ”
“สวัสดีค่่่าา”
“ขอโทษนะ พอดีวันนี้ยุ่งๆ เป็นไงทุกอย่างโอเคมั้ย?” เขาหันไปถามโซฟี
“ค่ะๆ เรียบร้อยดี แต่เดี๋ยวต้องรอให้บีส่งอีเมล์กลับมา ส่วนอันนี้ สัญญาจ้างงาน คุณเซ็นต์ไว้ก่อนได้เลย แล้วเดี๋ยวให้บีเอากลับไปอ่านที่บ้านแล้วเซ็นต์ส่งกลับมาทีหลัง” สัญญาจำนวน 3 หน้าที่ว่า มีแค่เวอร์ชั่นภาษาฝรั่งเศส และ ดัชท์
“โอเค ผมเซ็นต์เลยละกัน” ว่าแล้วก็เซ็นต์แกร่กๆ

ส่วนหนึ่งของสํญญา นอกจากตามมาตรฐานทั่วๆไปแล้ว มีดังนี้

• ต้องรักษาความลับของบริษัทอย่างเข้มงวด
• ห้ามเปิดเผยข้อมูลลูกค้า
• ห้ามแข่งขันกับบริษัทโดยตรง (เช่น : เสนองานให้ลูกค้าเจ้าเดียวกัน)
• เมื่อพ้นสภาพพนักงาน ห้ามสมัครงานเอเยนซี่อื่นในรัศมี 50 กิโลเมตร (แปลกมั้ยนั่นน่ะ)

• ทดลองงาน 6 เดือน (ภายใน  6 เดือนนี้ ถ้าบริษัทไม่พอใจการทำงานของเรา สามารถให้เราออกได้โดยแจ้งล่วงหน้าแค่ 7 วัน และเช่นกัน ถ้าเราอยากออกจากงาน ก็แจ้งล่วงหน้า 7 วันแล้วออกได้เลย)

ฯลฯ

สัญญาบางข้อฟังดูประหลาดจริงๆ

“เอาละ ผมกลับไปทำงานต่อ บี! ยินดีต้อนรับนะครับ เอ้อ วันจันทร์ที่บีมาทำงานผมจะไม่อยู่ แต่เรามีงานรอให้คุณทำแล้วล่ะ มีอะไรก็ถามโซฟีนะ” เชคแฮนด์แล้วคริสเตียนก็แว้บกลับออกไป

โซฟีพาฉันดูรอบ ๆ ออฟฟิศ ห้องครัวที่นี่ขนาดกะทัดรัด (ประมาณว่าเข้าไป 3 คนนี่เต็ม) ฉันถามว่าแล้วฉันจะนั่งทำงานตรงไหน
“มีกาแฟใช่มั้ยคะ” โซฟีหัวเราะ แล้วบอกว่า มี
“สำคัญมากเลยแหละ ใช่มั้ยล่ะ?” ว่าแล้วเธอก็ขำ

“อ๋อ มาทางนี้ๆ” โซฟีพาฉันเดิมผ่านห้องทำงานส่วนตัวของคริสเตียน และห้องทำงานส่วนตัวของเธอ ผ่านเข้าไปยังห้องทำงานรวม ซึ่งมีพนักงานนั่งกันอยู่ 4-5 คน ห้องค่อนข้างสว่าง บนผนังเต็มไปด้วยสเก็ตช์งานทั้งแบบวาดจากมือ และแบบสเก็ตช์จากคอมพิวเตอร์ ดู ๆ ไป คล้ายแผนการแหกคุกของ ไมเคิล สกอลฟีลด์ ในซีนซีซั่นแรกของ Prison Break ฮ่าๆๆๆ

โซฟีแนะนำชื่อของแต่ละคนให้ฉันรู้จัก ซึ่งตอนนี้ฉันลืมไปหมดแล้วว่าใครชื่ออะไรบ้าง
“แล้วก็นี่ เซบาสเตียน” เจ้าของชื่อโผล่หน้ามาจากจอแมคอินทอชขนาดใหญ่เท่าฝาบ้าน และทำปากกระซิบกระซาบตอนที่โซฟีไม่ได้มอง
“She knows me..” พอโซฟีหันกลับไปก็กลับไปทำหน้าซีเรียสปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“บีรู้จักเซบาสเตียนแล้วนี่ใช่มั้ย”
“หวัดดีครับ” โบกมือหยอยๆ
“หวัดดีค่ะ เสื้อสวยนะคะ” เข้าใส่เสื้อสีม่วงแป๋นแหลน ดูเหมือนสีม่วงจะมาแรงสุด ๆ ในซีซั่นนี้

เขาหัวเราะแหะๆ สงสัยแฟนบังคับให้ใส่แน่นอน เพราะไม่มีผู้ชายที่ไหน จะซื้อเสื้อสีแบบนี้ด้วยตัวเองหรอกให้ตายเถอะ

มีดีไซเนอร์อีกคนอยู่อีกห้องนึง โซฟีพาฉันไปทักแว้บ ๆ

ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเป็นอันเสร็จ ฉันก็ออกมาลัลลัลล้านั่ง tram ต่อไป Central Station

+ Wandering

จากสถานี มอนโกเมอรี่เป็น metro ซึ่งใช้ตั๋วอันเดียวกับ tram ได้ (เที่ยวสิบเที่ยวที่ฉันซื้อมานั่นแหละ) แต่ฉันไม่เคยนั่ง metro ที่บรัสเซลส์ ตอนแรกคิดว่ามันจะมีที่ตอกตั๋ว (validator) ตั๋วบนรถ แต่มันไม่มีอ่ะ (ก็ไม่มีที่ไหนมีหรอกจริงๆ แล้ว) ต้องตอกตั๋วตั้งแต่ตอนเดินเข้ามาสถานีแล้ว เครื่องตอกตั๋วจะอยู่ตรงทางเข้า สรุปฉันขึ้น metro ฟรีไปรอบนึง เพราะหาที่ตอกตั๋วไม่เจอ ฮาๆ

ฉันแวะกินอาหารกลางวันที่ร้านของว่าง (ที่มีหลายสาขาโคตร ๆ ในเบลเยี่ยม) หมดไปอีก 8 ยูโรสำหรับซุบหนึ่งชาม และ พายอีกหนึ่งชิ้น ฉันเดินผ่านถนน Rue Neuve (หรือ Nieuwstraat ในภาษาดัชท์) ซึ่งเป็นถนนหลักสำหรับการช้อปปิ้งในบรัสเซลส์ ซึ่งฉันซื้ออะไรไม่ลง (รอมัน Sale ก่อน) รองเท้าแต่ละคู่ ตาม shop พวกนี้ ไม่มีต่ำว่า 60-100 ยูโร (3-5 พันบาท) นอกเสียจากมันจะ “ลดราคา” ก็อาจจะหาซื้อได้ในราคา 40-45 ยูโร ซึ่งเป็นดีไซน์ที่แบบ ขนาดให้ฟรียังเคืองอ่ะ คิดดูละกัน

ฉันหายหัวไปในร้านหนังสือเป็นชั่วโมง ๆ และ window shopping หรือดูเล่น ๆ แต่ไม่ซื้ออะไรเลย (ฮ่าๆๆๆ) จนซัก 3 โมงเย็นก็เดินไปสถานีรถไฟบรัสเซลส์เหนือ (Gare du nord) เพื่อนั่งรถไฟต่อไป แอนท์เวิร์ป

ระหว่างที่เดินหาสถานี Gare du nord ..หลง!! ฮ่าๆๆๆๆๆ จำได้ว่ามันอยู่แถว ๆ นี้แหละ แต่ว่าหาทางเข้าไม่เจอ พอดีเจอผูัชายแอฟริกันคนนึงอยู่แถวนั้น เพิ่งออกมาจากร้านขายของชำ ฉันเลยถามทางดู ภาษาฝรั่งเศสเราก็โคตรห่วยเลย
“เอ้อ อ่า.. excusez-moi, pour aller à la gare, s’il vous plaît?” (ออกเสียงผิด ๆ ถูก ๆ ก็เอาวะ)
“gare?”
“oui oui gare du nord”
“คุณจะไปขึ้นรถไฟเหรอ?” เขาเปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษ แสดงว่าภาษาฝรั่งเศสเราห่วยจัดจริงๆ กร๊ากกกกกก
“ใช่ค่ะ ไปทางนี้ได้ป่าว?” ชั้นชี้ขึ้นไปทางเหนือ
“ไปได้ แต่…”  เขาหันซ้ายหันขวา เหมือนไม่แน่ใจ “ไปทางนี้ดีกว่า ทางนั้นเดินไปเดี๋ยวคุณหลงแน่ๆ” ว่าแล้วเค้าก็เดินนำเลี้ยวซ้ายไป ฉันเริ่มไม่แน่ใจ จะเอากรูไปโบกปูนหรือเปล่านะเนี่ย
“คุณอยู่ที่นี่เหรอคะ”
“ใช่ๆ ผมทำงานที่นี่แหละ คุณมาจากไหนเหรอ” ฉันก็คุยตอบไปเรื่อยเปื่อย เค้าท่าทางเป็นมิตรมาก ๆ เราเดินมาถึงทางแยก
“tout droit” (เดินตรงไปนะ) เค้าบอกพร้อมชี้ไปที่ทางเดินเข้าสถานี ส่วนเค้าจะต้องกลับบ้านอีกทางนึง ฉันขอบคุณ เค้ายิ้มให้แล้วโบกมือบ๊ายบาย ๆ แล้วก็เดินเลี้ยวหายไปอีกทาง

ใจดีจัง

+ Antwerp อะเกน

ฉันซื้อตั๋วรถไฟจากบรัสเซลส์ไปแอนท์เวิร์ป (6 ยูโร) ขบวนต่อไปที่ไปได้คือขบวนที่ไป Amsterdam โดยจะหยุดที่ Mechelen แล้วต่อด้วย Antwerp จากนั้นจะต่อไป Rotterdam และ Amsterdam (คือถ้านั่งหลับแล้วเลยสถานีนี่ ไปออกฮอลแลนด์ เลยนะนั่นน่ะ เหอๆๆ)

ส่ง sms ไปหาคุณบาร์ต ว่าทำงานเลิกกี่โมง ฉันจะแวะหากินกาแฟและคุยจิี๊จ๊ะซะหน่อย เพราะบาร์ตเพิ่งกลับมาจากเมืองจีน และเห็นว่าจะย้ายไปอยู่เมืองจีนซักปีนึงหรือไงนี่แหละ ฉันรู้จักบาร์ตตั้งแต่ยังไม่ได้ย้ายมาเบลเยี่ยม บาร์ตเป็นคนบุคลิคไม่เหมือนใคร หรือชอบพูดเสียงสูง ๆ ต่ำ ๆ แบบไม่มีเหตุผล หัวเราะในเรื่องที่ไม่ค่อยน่าหัวเราะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เราชอบเหมือนกันคือ บาร์ตชอบเที่ยวเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าที่ทำงานปล่อยให้ไปบ่อย ๆ ทีละนาน ๆ ได้ไง บาร์ตทำงานรัฐบาล เกี่ยวกับภาษีนิติบุคคล แต่ยามว่างบาร์ตเป็นอาร์ตติส วาดรูปสีน้ำมัน แล้วรูปที่มันเพนท์นะ โคตรสวยเลย ฉันยังเคยบอกให้มันลาออกมาเพนท์รูปขายเถอะ

ซักพักบาร์ตก็ส่งเมสเสจกลับมา

“เลิกงาน 4 โมง เจอ 4:30 pm ที่ร้านเดิม?” บาร์ตหมายถึง Irish Pub หัวมุมถนนบ้านตัวเอง ที่ไปทีไรเราก็ต้องไปนั่งร้่านนั้นทุกที

ฉันลงรถไฟที่สถานี central ของแอนท์เวิร์ป ซึ่งบูรณะอยู่นั่นแล้ว ตั้งแต่ฉันมาปีก่อนนู้น จนบัดนี้ก็ยังไม่เสร็จ ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ดูพิกลพิการจากด้านนอก แต่ด้านในนี่อลังการมากๆ นะคับพี่น้องคับ

+ บาร์ต

ฉันเดินมุ่งหน้าไป Nationalestraat ซึ่งเป็นสถานที่นัด จริงๆ จะนั่ง tram ไปก็ได้ แต่เดินก็สนุกดี China Town ที่ีนี่ค่อนข้างใหญ่ (ก็ทั้งถนนน่ะ) มีร้านอาหารไทย ทั้งร้านอาหารแบบร้านอาหารจริง ๆ เลย และร้านแบบ take away, supermarket ขายของนำเข้าจากเอเชีย, ขายของไทยก็มีหลายร้าน บางร้านขึ้นป้ายเป็นภาษาไทยตัวใหญ่กว่าภาษาถิ่นด้วยซ้ำ บางร้านก็ขายส่งเครื่องครัวแบบเอเชีย พวกกะทะผัดทอดแบบบ้านเราน่ะ (ที่นี่เค้าเรียกกะทะ wok)  ฝรั่งไม่ค่อยใช้กัน (เค้าใช้กะทะแบน ๆ แล้วจะไปทำกับข้าวไทยสนุกได้ไงว้าาา)

สี่โมงครึ่งเป๊ะ บาร์ตก็โผล่มาที่ผับ คุยกันเรื่อยเปื่อย เฮ้ย คริสต์มาสต์แกทำไร ปีใหม่จะไปไหน
“คริสมาสต์ปีนี้ ชั้นว่า คงแปลก ๆ” บาร์ตบอก จิบกาแฟร้อนไปด้วย
“ทำไมอ่ะ”
“เรื่องของเรื่องคือ.. พี่สาวชั้นอ่ะดิ เพิ่งหนีออกจากบ้านสามี ทิ้งลูกไว้กะสามีด้วยสองคน”
“ฮะ???!”
“เออ แกได้ยินถูกต้องแล้ว”
“หนีออกจากบ้าน? มีลูกสองคนแล้ว? แต่งงานแล้วเนี่ยนะ?”
“เออ”
“แล้วไงละเนี่ย”
“ก็พ่อกะแม่ก็โมโหใหญ่เลยอะดิ แถมมันนะ ยังเอาที่อยู่ชั้นไปใช้กรอกเอกสารอีกนะ วันนึงมีคนโผล่มาที่บ้านถามหาพี่สาวชั้น ชั้นก็เลยรู้ว่ามันเอาที่อยู่ชั้นไปใช้อีกแล้วเนี่ย”
“แล้วเค้าอยู่ไหนละตอนนี้”
“อยู่กะแฟนเก่ามันตั้งแต่สมัย ม.ปลายโน่นน่ะ”
“คือทิ้งสามีไปหาแฟนสมัย ม.ปลายนี่นะ?”
“เออ”
“ลูกสองคนก็ไม่เอาไปด้วยนี่นะ?”
“เอ้อ!”
“ภูมิใจในตัวพี่สาวมั้ย”
“มาก”

สรุปว่าหลังวันคริสต์มาสต์ บาร์ตไปเยอรมนีกับเรา เพราะเพื่อนสาว “อิลิน” ชาวสิงคโปร์ ซึ่งเป็นเพื่อนของเราทั้งคู่ เธอจะไปเยี่ยมแฟนที่ Arholzen ซึ่งอยู่กลาง ๆ ตอนเยอรมนี พอดีฉันกับพี่เบิร์ตจะไปเบอร์ลินตอนปีใหม่อยู่แล้ว ก็เลยได้จังหวะพอดี ได้แวะพักด้วย เพราะ Arholzen อยู่ตรงกลางระหว่างเบลเยี่ยม กับเบอร์ลิน ขับรถประมาณ 4-5 ชั่วโมงก็ถึง

บาร์ตไม่มีโปรแกรมอะไร ก็เลยตกลงไปเยอรมนีกับเราด้วย ดีเหมือนกันแฮะ น่าจะสนุก หวังว่าคุณเบิร์ตคงไม่รำคาญสำเนียงบาร์ตนะนั่น (คนแอนท์เวิร์ปมีสำเนียงที่คนเบลเยี่ยมจากเมืองอื่นไม่ค่อยชอบนัก เค้าบอกว่ามันฟังน่ารำคาญและฟังดูอวดดี เราก็ไม่รู้อ่ะนะ ฟังไม่ออก)

อย่างน้อยเราก็มีเพื่อนกินเบียร์ล่ะงานนี้ อิลินไม่ดื่มแอกอฮอล์ เพราะ she เป็นมุสลิม (แถมแฟนชาวเยอรมัน ก็พลอยเปลี่ยนไปเป็นมุสลิมด้วย หัวทองตาสีฟ้าเนี่ยแหละ เออ ก็แปลกดีอ่ะนะ why not)

เรานั่งคุยนั่นนี่กันเรื่อยเปื่อย ฉันแวะขึ้นไปยืมหนังสือออกแบบกราฟฟิคจากบ้านบาร์ตมาเล่มนึง (ใหญ่ขนาดสามารถฆ่าวัวเป็นๆ ได้ด้วยการเขวี้ยงหนังสือเล่มนี้ใส่มันเบา ๆ ) ฉันมีนัดกับเพื่อนชาวดัชท์ตอนหกโมงครึ่ง ส่วนบาร์ตจะไปเล่นสควอชต่อ

+ จูลส์ ณ ฮอลแลนด์

หกโมงครึ่ง จูลส์ยังไม่โผล่ ไม่รู้ไปไหนของมัน หนาวก็หนาวมานั่งรอมันเนี่ย
ซักพักมี sms เข้ามา
“จอดรถอยู่ๆ จะถึงแล้วรอหน่อย”
ก็รอ…
ผ่านไปสิบห้านาที มันไปจอดรถที่ปารีสหรือไงเนี่ย! นานจังเว้ยเฮ้ย!
มี sms มาอีก
“เฮ้ย ไปที่จอดรถมา แต่ไม่มีเหรียญ มีแต่แบงค์ จ่ายค่าจอดไม่ได้ กำลังหาที่จอดใหม่ รอหน่อยนะ”
ฉันเลยส่งกลับไป
“จุลส์!! กรูหนาว!! มาเร็วๆหน่อยเถ๊อะ”

อีกสิบห้านาทีต่อมานั่นแหละ มันถึงได้โผล่มาที่ Groenplaats  (Green square) ที่เรานัดกันไว้
“เฮ้ย โทษทีๆๆ ลืมแลกเหรียญมาว่ะ”
“เออ ไม่เป็นไร ไปยัง หิว หนาวด้วย โหหหหหย!!”
“อยากกินไร”
“ไม่รู้อ่ะ แล้วแต่แกละกัน” เราก็เลยเดินกันเรื่อยเปื่อย หาร้านแบบสุ่มเอา ซึ่งนับเป็นการเสี่ยงอย่างยิ่ง
“ชั้นก็นึกว่าแกรู้จักร้านดี ๆ”
“ชั้นรู้นะ” จูลส์เป็นชาวดัชท์ แต่เคยมีแฟนอยู่แอนท์เวิร์ป ก็เลยมาเมืองนี้บ่อยมาก ๆ แม้ว่าเมืองที่ตัวเองอยู่จะต้องขับรถไปอีก 30 นาที และอยู่ในเนเธอร์แลนด์ ไม่ได้อยู่เบลเยี่ยม

ตอนแรกจูลส์พาฉันไปที่ร้านอาหารอินโดนีเซีย (โึคตรดัชท์เลย มาถึงนี่ พามากินอาหารอินโด) แต่ดูราคาเมนูแล้ว​โอ้แม่เจ้า! ปอเปี๊ยะปาเข้าไป 12 ยูโร บะหมี่ผัดธรรมด๊า ธรรมดา 25 ยูโร ส่วนจานอื่น ๆ แพงกว่านั้น
“จูลส์ ชั้นขอบใจจริงๆนะ ที่พามา แต่ว่า..แกจะบ้าเหรอะ ชั้นไม่ได้ควีนอลิซาเบธนะเว้ย”

สรุปเรามาจบลงที่ร้านอาหารกรีกที่เราเดินผ่าน แล้วหยุดยืนดูเมนูหน้าร้าน เจ้าของร้านไม่ปล่อยให้เราหลุดไปได้ โดยการกระโดดมานอกร้าน
“มายเฟรนด์!!” กรูรู้ละ ตั้งแต่ มายเฟรนด์ นี่แหละ ว่าต้องจบที่นี่แน่
แต่โชคดีนะ อาหารอร่อย เราสั่ง House wine มาดื่มกัน (ไวน์ราคาพอ ๆ กับน้ำเปล่าเลยอ่ะ) เจ้าของร้านชาวกรีก ก็ใจดี แถมไวน์ให้อีกหลังอาหาร แถมยังเอาแอ๊ปเปิ้ลฝานบาง ๆ โรยหน้าด้วยซินนามอน กับน้ำเชื่อมมาให้กินกับไวน์อีก มื้อนี้หมดไปคนละ 21 ยูโร (ทั้งหมดน่ะนะ) ก็ไม่เลวนะ เพราะอาหารเยอะเหมือนกัน ทั้งสลัดกรีก ชีส อาหารจานหลักคนละจาน ไวน์ ฯลฯ เจ้าของร้านก็บริการดีจนเราเกรงใจ

หลังอาหารเราเดินคุยกันไป จูลส์ต้องกินกาแฟก่อนไปทำงาน (จูลส์ทำงานกะดึก ตั้งแต่สี่ห้าทุ่มไปถึงหกโมงเช้านู่น) เราก็เลยมากินกาแฟกันแบบรวดเร็วที่บาร์ แล้วจูลส์ก็ส่งฉันที่สถานีรถไฟ ส่วนตัวเองก็ขับรถกลับไปทำงานที่ฮอลแลนด์ ถึกจริงๆ

อาทิตย์หน้าสัญญามันไว้ว่าจะสอนทำแกงเขียวหวาน กับ ไก่ผัดเม็ดมะม่วง มันดีใจออกนอกหน้ามาก ๆ เพราะจะได้เอาไว้ทำอวดสาว ๆ สงสัยต้องให้มันมารับที่แอนท์เวิร์ปอยู่ดีแหละ เพราะของเอเชียเยอะกว่า

“ส่งแค่นี้นะ”
“เอ้อ ขอบใจนะ ดีใจจังได้เจออีก ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ” ฉันรวบรวมของ รวมทั้งหนังสือหนัก 80 ตันลงจากรถ
“เดินไปถูกป่าววะ? ตรงนั้นน่ะ Ingang .. ไอ เอ็น จี เอ..” จูลส์สะกดคำว่า ingang  ให้เราฟังเหมือนเราเป็นเด็ก
“แปล-ว่าาาา-ทางงงง-เข้าาาา นะ รู้หรือเปล่า”
“นี่ แก ชั้นรู้น่ะ” จูลส์หัวเราะก๊ากๆๆๆ แล้วก็ขับรถออกไป

รถไฟเที่ยวต่อไป กลับ leuven เกือบห้าทุ่ม แน่ะ ฉันเลยรอจนเบื่อเลย ดีนะมีหนังสืออ่าน

พรุ่งนี้ที่บ้านเคลมองต์ (พ่อคุณเบิร์ต) มี family dinner เนื่องจากเป็นวันหยุด (วันอะไรไม่รู้อ่ะ ของคาธอลิคเค้า ไม่มีใครในครอบครัวเป็นคาธอลิคเคร่งๆ หรอกนะ แต่แบบ หาเรื่องเจอกันมากกว่า) ร้านอะไรนี่ปิดหมด (ธรรมดาวันเสาร์ ร้านค้าจะเปิด) วันนี้ฉันเลยไปสต๊อกของกินจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาเพียบ

นี่เพิ่งเปลี่ยนเวลาเข้าหน้าหนาว (ต้องปรับนาฬิกาให้ช้าลง 1 ชั่วโมง) แค่ห้าโมงเย็นนี่ก็มืดแล้ว แย่มากกกก ไม่สนุกเลย