<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>beebah.net &#187; พาราณสี อินเดีย</title>
	<atom:link href="http://www.beebah.net/blog/tag/%e0%b8%9e%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%93%e0%b8%aa%e0%b8%b5-%e0%b8%ad%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%a2/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.beebah.net/blog</link>
	<description>random things I do + random places I go</description>
	<lastBuildDate>Sun, 14 Mar 2010 17:25:28 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.1</generator>
		<item>
		<title>✈ ชา, วรรณะ และโศกนาฎกรรมความรัก</title>
		<link>http://www.beebah.net/blog/2008/04/varanasi-by-beebah-part2/</link>
		<comments>http://www.beebah.net/blog/2008/04/varanasi-by-beebah-part2/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 06 Apr 2008 17:06:57 +0000</pubDate>
		<dc:creator>+Bee</dc:creator>
				<category><![CDATA[สะพายเป้เอเชีย]]></category>
		<category><![CDATA[อินเดีย]]></category>
		<category><![CDATA[พาราณสี อินเดีย]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://beebah.wordpress.com/?p=212</guid>
		<description><![CDATA[เช้าวันหนึ่ง วันธรรมดา ฉันเดินลัดเลาะตามซอกซอยของพาราณสีแบบไม่ต้องหาจุดสังเกตุใด ๆ อีกแล้ว เดินแบบให้ความเคยชิน พอถึงตรงแยกนั้น จะเลี้ยวขวา เลี้ยวไปแล้วเป็นร้านเบเกอรี่ที่ขายขนมปังที่เจ้าของร้านเขาว่าเป็นแบบ &#8220;เยอรมัน&#8221; แท้ๆ (ฉันหลงไปกินอยู่ครั้งหนึ่ง น้ำตาแทบเล็ด กัดขนมปังลงไปคำแรก ได้ยินเสียงดัง โป๊ก) พ้นมาจากร้านเบเกอรี่จะเป็นร้านอินเตอร์เน็ต จากนั้นก็จะมีร้านขายเสื้อผ้ากระเป๋าไปอีกซักพัก แล้วก็จะเป็นร้านน้ำชาที่ติดกับ&#8221;บริเวณสำหรับผู้ชายฉี่&#8221; ตรงข้ามกันเป็นร้านขายเครื่องเทศที่อัดกับอยู่ในกระสอบสีน้ำตาลใบโต หลุดออกมาจากซอยเล็ก ก็มาออกซอยใหญ่ ฉันไหลตามชาวอินเดียนับร้อยคนที่ก็ไหลตามกันไปตามถนนแคบ ๆ ร้านรวงสองข้างทางขายสินค้าคล้าย ๆ กัน เช่นรูปเคารพเจ้าแม่ เทพเจ้าทั้งหลาย เครื่องประดับ เครื่องหอม เครื่องบูชา เครื่องเทศ และ ของที่มีชื่ออีกอย่างคือ ของเล่นเด็กที่ทำจากไม้ ที่เป็นสินค้าขายดีอีกอย่างของพาราณสี รองจากผ้าไหม ซักพักฉันก็ออกมาเดินอยู่แถวตลาดสด พ่อค้าแม่ค้าต่างเอาผักผลไม้ออกมากองขาย บ้างก็เอาผ้าใบรองแล้ววางสินค้าแบกะดิน บางคนก็มีรถเข็นมาด้วย ผักผลไม้ต่าง ๆ ก็เหมือนบ้านเรา แต่ทับทิมที่นี่ขายดีมาก ทั้ง ๆ ที่ปรกติอยู่เมืองไทยก็ไม่ได้ชอบกิน แต่สีทับทิมที่นี่เป็นสีแดงเข้มสวย เห็นแล้วมัน อื้มมม.. ฉันเลยลองซื้อมากินสองลูก ปรากฎว่าภายใต้เปลือกที่ดูกระดำกระด่าง มอมแมมนั้น [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.beebah.net/blog/2008/04/varanasi-by-beebah-part2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>31</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>✈ A lot of ขี้วัว ที่พาราณสี (update)</title>
		<link>http://www.beebah.net/blog/2008/04/varanasi-part-1/</link>
		<comments>http://www.beebah.net/blog/2008/04/varanasi-part-1/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 01 Apr 2008 03:53:01 +0000</pubDate>
		<dc:creator>+Bee</dc:creator>
				<category><![CDATA[สะพายเป้เอเชีย]]></category>
		<category><![CDATA[อินเดีย]]></category>
		<category><![CDATA[พาราณสี อินเดีย]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://beebah.wordpress.com/?p=136</guid>
		<description><![CDATA[นรกมีจริง ไปมาสองครั้งแล้วพาราณสีเนี่ย ไปถึงครั้งแรก บอกได้เลย ว่าโคตร ๆ ๆ ๆ จะเกลียดเมืองนี้เลย วุ่นวายมาก!! คนก็ชอบเดินตามมาขายของ ตื๊อแบบว่าถ้าตบะไม่แตก ไม่ไล่ ไม่ไป มีอะไรมั้ย (พร้อมสั่นหัวยึกยัก) ขี้วัวเป็นพรืด ชนิดปูพรม.. เดินยังไงให้ไม่เหยียบขี้วัวที่พาราณสี ยากกว่าซื้อหวยปีละครั้งแล้วเอาให้ถูกรางวัลที่หนึ่งอีกมั้ง แต่อยู่ ๆ ไป พอเริ่มรู้จักคนบ้าง เริ่มจะชินกับความอลหม่านของเมืองนี้แล้ว ก็จะเริ่มรู้สึกดีกับมันมากขึ้น อะไรที่เคยกวนใจ ก็พอจะมองเป็นตลกไปได้ เริ่มจะนั่งจิบชาข้างถนน เริ่มจะชอบชีวิตแบบวุ่นวายแต่มีสีสันของที่นี่ ชอบเสียจนต้องกลับไปอีกเป็นครั้งที่สอง และคาดว่าจะมีครั้งต่อ ๆ ไปอีก อินเดียในตำนาน ฉันกับเอก เพื่อนที่สุดแสนจะเกลียดอินเดียเข้าไส้ มาถึงพาราณสีด้วยรถไฟ หลังจากที่ดื่มด่ำกำซาบ แถปุยหิมะ กันอย่างน่าหมั่นไส้ที่สิกขิมมาหมาด ๆ ไม่นับที่ไปติดอยู่ที่ สถานีรถไฟ New Jalpaiguri อีก 2 คืน เพราะรถไฟขบวนที่เราต้องการนั้นเต็มหมด ลำพังเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์ &#8220;จองตั๋วรถไฟ&#8221; มาอย่างสะบักสะบอมก็ต้องมาผจญต่อกับเหล่า &#8220;นักตื๊อ&#8221; ที่พาราณสีอีก [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.beebah.net/blog/2008/04/varanasi-part-1/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>11</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>

